Reacties filmpremière Almere Poort

Leestijd: 3 ½ minuut

Op 22 april 2021 ging de film ‘Almere Poort: de droomwijk ontwaakt’ in première, na afloop gingen bestuurders, inwoners en experts digitaal in gesprek over de film en over wat ‘thuisvoelen’ in Poort betekent. Welke vragen en observaties leverde dat op, en wat kunnen we over en van Poort leren?

Locatie(s)

Een van de inwoners zegt dat in Poort haar droom van ‘een mooi huis in een leuke buurt’ helemaal is uitgekomen, maar voor velen heeft het wel even geduurd voordat het stadsdeel leuk werd. De eerste inwoners kwamen jaren geleden tussen de bouwkavels terecht. ‘Het was alleen druk bij de Albert Heijn van het Europakwartier,’ zegt iemand, ‘verder kon je er een kanon afschieten.’

In de film blijkt dat het voorzieningenniveau nog steeds laag is. Het gebrek aan winkels doet afbreuk aan het woongemak, zeggen inwoners. ‘Het is vervelend om elke keer naar het centrum te moeten voor dingen die je dagelijks nodig hebt,’ zegt iemand. ‘Winkels zoals Kruidvat en Hema zijn eigenlijk essentieel.’ Daarnaast is er ook het sociale gemis: zonder centrale plek met winkels en restaurants kom je elkaar minder snel tegen.

De balans tussen woningen en panden met een andere bestemming is zoek, benadrukken inwoners. Maar doordat de winkellocaties verspreid door de wijk liggen, blijft het voor ondernemers risicovol een bedrijfje te starten. ‘Het is een puzzel: hoe krijg je ondernemers, een locatie, investeringen en de betrokkenheid van bewoners bij elkaar,’ zegt een ambtenaar van de gemeente Almere. ‘Mensen zeggen vaak: “Doe ons een restaurantje.” Maar dan moet je er wel naartoe gaan.’

In Almere Poort lijkt sociale verbindingen met de buren leggen niet altijd vanzelf te gaan. ‘Het initiatief ligt hier echt bij jezelf,’ zegt een inwoner die ‘ontzettend veel’ contact heeft met haar buren. ‘Er wonen expats tegenover ons en daar hebben we heel leuk contact mee. Maar zij zouden niet zijn geïntegreerd als wij niet zelf het initiatief hadden genomen.’ Een ander vertelt dat ze vooral contact heeft weten te maken via haar kinderen, maar ook door de buurtinitiatieven waar ze aan meedoet. ‘Je wordt hier wel extra aangespoord om actief te zijn.’

In de film komt naar voren dat Poort stedelijker gebouwd is dan de rest van Almere. En die opzet heeft consequenties, zegt de gemeenteambtenaar. ‘In appartementen kom je minder makkelijk in contact met de buren,’ zegt ze. ‘Je kunt je dan ook afvragen of de bevolkingsgroep wel past bij wat er gebouwd wordt. Waarom zoveel appartementen als er jonge gezinnen komen?’ Daarnaast zijn Poorters volgens haar vaak gericht op Amsterdam. ‘Hier wonen is financieel een verstandige keuze dicht bij Amsterdam, maar ze kiezen vaak niet voor Poort zelf. Dat zegt iets over een wijk.’

Poorter Hans vertelt in de film dat hij merkt dat bouwplannen steeds weer worden gewijzigd, waardoor geliefde groenstroken moeten wijken voor nieuwe woningen. De gemeenteambtenaar reageert verrast: ‘Wij hebben juist het idee dat het heel traag gaat. Typisch een geval van bedrijfsblindheid bij ons.’ Inwoners weten dat de toekomstige bouw niet stopgezet kan worden. Maar de woningcomplexen worden wel heel dicht op elkaar gebouwd, merkt iemand op. ‘Je mist een groenstrook ertussenin, waar kleine kinderen kunnen spelen en je fijn kunt vertoeven.’

Nu Poort steeds meer ‘af’ is, worden de woningen ook aantrekkelijker voor investeerders die de huizen in de verhuur zetten of ze voor meer geld doorverkopen. Door woningen op te splitsen en onder te verhuren, komen er meer tijdelijke inwoners het stadsdeel binnen. In de film vertelt Marwa dat ze bij een huis in de straat vier verschillende huishoudens in en uit ziet lopen. ‘Als je jonge kinderen hebt, ga je anders naar de buurt kijken. Je hoeft niet alles te weten, maar je wilt wel weten wie er woont.’

De gemeenteambtenaar erkent dat dit ‘een probleem is in heel Almere’. De gemeente probeert dit onder andere tegen te gaan door clausules op te nemen in contracten, maar landelijke wetgeving zit in de weg. ‘Via de VNG proberen we daar op te duwen.’ Ook in de sociale huursector zijn er knelpunten, je moet inmiddels lang op een sociale huurwoning wachten, zeggen inwoners. ‘Je weet gewoon niet waar je je kinderen moet laten.’

Over vijf jaar, hopen inwoners, is Almere Poort een plek waar ze zich thuis kunnen voelen en waar iedereen zich nog meer een Poorter voelt. ‘Een plek waar voldoende groen is,’ zegt iemand. ‘Dat mensen naast alle stenen ook nog het gevoel hebben dat ze lekker naar buiten kunnen.’ Ze dromen van een plek waar ondernemen mogelijk én rendabel is, en waar beleidsplannen ‘niet om de haverklap’ veranderen. En waar eindelijk een Kruidvat of Hema om de hoek zit.

Ook interessant

Groot-Amsterdam
Almere Poort
Droom onder druk
Duurzaamheid / Leefbaarheid / Stadslandbouw
Op naar een groene dubbelstad
Groot-Amsterdam
Vijf proefboringen
Wat kan Amsterdam voor zijn omgeving betekenen?